Johan Smolders toonde zich in 1984 in Stoke-Mandeville op de driewieler de sterkste op de 3000 meter. De eerste Nederlandse gouden wielrenmedaille op de Paralympische Spelen was hiermee een feit.

Toine Meijris maakte het Nederlandse succes met twee derde plaatsen (1500 en 5000 meter bicycle) compleet. Het vrouwenwielrennen kende in 1984 slechts twee deelneemsters en werd vier jaar later logischerwijs van de agenda gehaald. Voor de Nederlandse mannen viel er in 1988 geen eer te behalen.

In Barcelona (1992) keerden de vrouwen weer terug op de Paralympische Spelen. De organisatie voegde er zelfs een mixed-competitie aan toe. De Nederlandse mannen lieten op Spaanse bodem zien vooral gespecialiseerd te zijn in tandemfietsen. Het kwartet Beumer/ Mulder/ Verhoeven/ Stelleman verraste vriend en vijand door in de 'tandem open klasse' het goud voor iedereen weg te kapen. Het tandemduo Beumer/ Mulder voegde hier nog een zilveren medaille tijdens de tandemwegwedstrijd aan toe.

In Atlanta onderstreepten Jan Mulder en Pascal Schoots nog eens de Nederlandse klasse op het onderdeel tandem. Het tweetal bleef op de individuele achtervolging voor duo's alle concurrentie nipt voor.

In Sydney was Jan Mulder de gevierde held binnen de Nederlandse ploeg. Hij won samen met Jeroen Straathof het onderdeel individuele achtervolging voor koppels en werd met Pascal Schoots tweede in de wegwedstrijd voor tandems (open klasse). Mulder en Schoots moesten bijna drie minuten toegeven op de winnaars. In Athene veroverde het tweetal wederom een zilveren plak, op de 4 km achtervolging. Johan Rekers pakte in de Griekse hoofdstad het brons tijdens de wegwedstrijd.

In Beijing deed Alfred Stelleman weer van zich spreken. Met bijrijder Jacco Tettelaer pakte hij zilver in de tijdrit. Handbikester Monique van der Vorst veroverde tweemaal een zilveren plak: in de tijdrit en op de weg.